سبحانه اميد دارد ، از نفع دنيايى يا ثواب آخرتى يا دفع مشكلى در دنيا يا در روز قيامت ، پس در حقيقت مانند آن است كه خويشتن را بندگى مىكنى و بندگيت به خاطر خودت و شهواتت مىباشد و خداوند جلّ جلاله را بندگى نمىكنى از آن جهت كه اهل بندگى است . . . - « وينبغى أن يكون العبد صادقاً فى قوله إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ، فلا يكون فى قلبك عند ذلك القول مُستعان لك سواه جل‌ّجلاله على التّحقيق واليقين ؛ فإنّك إن كنتَ مستعيناً عند تلك الحال بحولك وقوّتك ودنياك ومالِك أو رجالك أو غيره من آمالك وأحوالك ، فأنت فى قولك إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ إذا قصدتَ به أنّه لا مستعان لك سواه كاذبٌ ؛ مخاطر مستخفّ ، مباهت ، مستحقّ لما يستحقّه العبد المستخفّ بمولاه . » و سزاوار است كه بنده در گفتن « إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ » صادق باشد ، پس در قلبت وقت گفتن اين سخن كمك‌گيرنده‌ى از غير او حقيقتاً و يقيناً نبوده باشى ، زيرا اگر در اين حال به حول و قوّه و دنيا و مال يا مردانت يا غير او از آرزوها و حالاتت كمك بگيرى ، پس در گفتن « إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ » وقتى با آن قصد كنى كه كمك‌كننده‌اى جز او نيست ، دروغگو ، به خطر اندازنده ، سبك كننده و بهتان زننده هستى و استحقاق آن چيزى را دارى كه سبك‌كننده‌ى مولايش آن را مستحق است . - « إيّاك أن تحمل تهذيب نفسك وقلبك خاصّةً عنه مخاطبةَ مولاك وربّك ؛ فإنّك إذا دعوتَ اللَّه جل‌ّجلاله وقلبُك فى تلك الحال فارغ منه أو مشغول بالغفلة عنه أو بقصور إحترام وتهوين منك بجلالة ذلك المقام ، كنتَ كأنّك تخاطب مَلِكاً من ملوك الدّنيا فى حاجة إليه وظهرُك إليه . » بپرهيز از اين كه وادار كنى پاكى نفس و قلبت را مخصوصاً به سخن گفتن مولى و پروردگارت ؛ زيرا وقتى خداوند جل‌ّجلاله را بخوانى ، در حالى كه قلبت در آن حال خالى از او يا مشغول به غفلت از او يا به كوتاهى احترام و سبك شمردن عظمت آن مقام باشى ، مانند اين است كه با پادشاهى از پادشاهان دنيا در اظهار نياز به او و تكيه كردن به او ،